Dooddoeners.

Kijk, ik ben er natuurlijk nog maar net, hoewel ik al een oude knar begin te worden. Vijf maanden! Maar goed, in die tijd heb ik al zo vaak hetzelfde gehoord, dat ik er gek van word. Ik hoef er verder niks mee, maar die ouders van mij lijden er maar onder. En ze ondergaan het met een glimlach. Wat ik bedoel? Ik bedoel al die dooddoeners die op ze worden afgevuurd. Ik zet ze wel even op een rijtje, kun je lachen:
‘Geniet er maar van, voor je het weet is ze 18′
‘Wat een lief meisje, wacht maar tot ze 13 is’
‘Heb je de knuppel al bij de deur staan?’
‘Kleine meisjes kleine zorgen, grote meisjes grote zorgen’
Dat is nog maar een kleine bloemlezing. Arme ouders van me. Hoe houden ze het vol? Ik hou me wijselijk stil en dat blijft ook nog wel een jaartje zo. In de tussentijd verzamel ik de dooddoeners. Dus als je er nog 1 weet, stuur op! Doe ik ze in mijn plakboek.