Zie je wel?! Fotomodel!!

Bij reclamebureau Hello Darling vonden ze me een mooi model. Dus uitgebreid gecast en zo, je weet wel hoe dat gaat. Eindeloze sessies met modieuze fotografen, jaloerse collega’s, enzovoort, enzovoort. En uiteindelijk de fotoshoot met alles erop en eraan. Dagje in de studio en klaar. Dan kijk je natuurlijk uit naar de foto die ze hebben gebruikt en dan zie je dit!!! Je ziet, niets gaat over rozen. Zelfs geen modellencarriere. De echte site zie je op Hello Darling. Pffffff, reclametypes.

Met de kleintjes racen.

Ik heb thuis een racewagen, die heb je waarschijnlijk al ‘s gezien, maar de racewagens van AH mogen er ook zijn. Mijn vader duwde me als een oude man, dus daar had ik niet veel aan. Ik weet zeker dat die AH-kar veel harder kan! Maar dat moet ik dan maar een keer met een van mijn broertjes proberen. Dat is veilig hoor, want bij die winkel letten ze op de kleintjes. Niks aan de hand dus. Die oude mensen zijn veel te voorzichtig. Wist je dat mijn vader al twee keer voor mijn opa is aangezien? Was ie blij mee hoor! Not!

Trees Sjees.

Iedereen noemt me inmiddels Trees Sjees. Zo flauw. En alleen maar omdat ik gas geef in mijn trapautootje. En er lekker bij schreeuw. Nou ja, zoveel bijzonders is het niet hoor. Kijk maar.

Verkeerd om in de auto: bedankt oma!

Ja, ik kijk hier wat beteuterd ja!! Kijk ‘s goed naar die foto en dan kom je er achter dat ik gewoon achterstevoren in die loopkar zit. Hoe dat komt? Door mijn oma! Mijn vader vroeg haar vriendelijk (echt waar, heel vriendelijk) om me even in mijn ‘auto’ te zetten. En dan flikt ze me dit. Ze zit er bij alsof er niets aan de hand is, maar laat je niet in de luren leggen hoor. Dit is gewoon echt gebeurd. En waar is Jeugdzorg? Precies. Die zijn er nooit als je ze nodig hebt.

O, janken kan ik ook! Heel goed!

Ik doe het niet veel, maar af en toe ga ik even goed los. Even de stembandjes smeren. Lekker hoor. En de hele familie in de stress. Janken is dus eigenlijk wel lachen, snappeevoe?

Mijn pa is een eikel.

Ja, het is nu officieel: mijn pa is een eikel. Hij zou dit blog een beetje bijhouden, want ik heb het gewoon veel te druk met opgroeien. Ieder zijn ding, zeg maar. Maar eh, meneer is zooooo druk met zijn werk en allerlei andere dingen…. Wat een praatjes. Als ik hem zie is hij of met mij bezig, of hij ligt met zijn luie reet op de bank. Dus ik heb hem nu onder dwang aan het werk gezet. Zo lang hij niet aan het blog werkt wordt er niet naar mij gekeken. Nou, dat heb ik hem drie minuten geleden gezegd. Het werkt. Ik word al een echte vrouw, vind je niet?

Dooddoeners.

Kijk, ik ben er natuurlijk nog maar net, hoewel ik al een oude knar begin te worden. Vijf maanden! Maar goed, in die tijd heb ik al zo vaak hetzelfde gehoord, dat ik er gek van word. Ik hoef er verder niks mee, maar die ouders van mij lijden er maar onder. En ze ondergaan het met een glimlach. Wat ik bedoel? Ik bedoel al die dooddoeners die op ze worden afgevuurd. Ik zet ze wel even op een rijtje, kun je lachen:
‘Geniet er maar van, voor je het weet is ze 18′
‘Wat een lief meisje, wacht maar tot ze 13 is’
‘Heb je de knuppel al bij de deur staan?’
‘Kleine meisjes kleine zorgen, grote meisjes grote zorgen’
Dat is nog maar een kleine bloemlezing. Arme ouders van me. Hoe houden ze het vol? Ik hou me wijselijk stil en dat blijft ook nog wel een jaartje zo. In de tussentijd verzamel ik de dooddoeners. Dus als je er nog 1 weet, stuur op! Doe ik ze in mijn plakboek.

Was even weg…

Nou, dat was de radiostilte. Ik was even op vakantie, maar de stukkies komen er weer aan hoor. In ieder geval alvast wat nieuwe fotootjes van mij (o ja, en ook wat anderen) op de fotosite. Gewoon even klikken hiernaast. Ik moet zeggen, ik word leuker en leuker. En knapper. En groter. En mooier. En… Nou ja, kijk zelf maar.

Consultatiepipo’s.

Vandaag ben ik met mijn vader en broer Mik naar het Consultatiebureau geweest. Mijn moeder moest werken, dus ik moest met de mannen op stap. En het was warm! Helleeloeja! Eerst ik weet niet hoe lang gelopen en toen moesten we nog een uur wachten, tssssss… Mijn vader werd al weer goed pissed en dat liet ie merken ook. ‘De volgende keer komen we gewoon een uur later, zijn we meteen aan de beurt’, riep ‘ie door de wachtruimte. Stoertje.
En toen voor mijn prik naar de dokter. ‘Doet ze dit wel? Kan ze dat wel? Even kijken of je ouders genoeg met je geoefend hebben. Legt je moeder haar wel eens op de buik, Mik?’. Vooral bij die laatste vraag kwam het stoom bij mijn vader uit de oren. En het was al zo warm! Gestapoverhoormethoden, zei mijn pa toen we buiten waren. Geen idee wat hij daar mee bedoelde, maar het klonk wel heavy. Maar we zijn allemaal trots, want hij had precies gedaan wat mijn moeder had gezegd: ‘Ja zeggen, knikken, meelullen en dan weer weg’. Nog 1 keer naar de gestapo-consultatie-pipo’s en dan zijn we er weer een paar maanden vanaf. Gelukkig maar, want die prik doet nog zeer ook.

In love.

Mijn vader is helemaal gek. Hij scheldt, vloekt en raast. Strontchagrijnig is ‘ie. De hele dag. Waarom? Omdat ik een vriendje heb. Duuhhhhh… Aansteller. Mijn vriendje is geweldig. Hij is drie weken ouder dan ik, zoals het hoort. Hij heet Rick. En we vinden het gewoon heerlijk om tegen elkaar aan te liggen. We wisselen wat geluidjes uit en genieten van ‘t zonnetje. Een we poepen op hetzelfde moment. Als dat geen liefde is…